صدایت را از لابلای خواب و بیداری می شنوم . می خواهی بروی و آخرین جمله را بزبان میرانی : خداحافظ .
من میتوانم خواب را رها کنم و به تو بپیوندم اما رهایت میکنم تا با تمام مهربانیت بگویی بیدارش نکنید .
This entry was posted
on ژوئن 9, 2008 at 4:13 ب.ظ and is filed under خودم, دل نوشته, روزانه and زندگی.
You can feed this entry.
You can leave a response, or trackback from your own site.
There are no comments on this post
